|
Vasten en de aarde
Vasten en de aarde
Vasten — of het nu de Ramadan, de Veertigdagentijd of Jom Kipoer betreft — herinnert ons eraan dat de mens niet leeft van brood alleen.
In al deze tradities is vasten een oefening in zelfbeheersing, afhankelijkheid en bescheidenheid. Tegelijkertijd is het een moment om stil te staan bij onze
plaats binnen de schepping.
In een tijd van overconsumptie, uitputting van de aarde en groeiende ongelijkheid, twee maanden na COP-30 in Belém (Brazilië) én met een
voortdurende klimaatdiscussie die ook wijst op de grenzen aan groei en grondstoffengebruik, krijgt die oude spirituele oefening nieuwe urgentie.
Hoe kunnen religieuze rituelen ons helpen anders om te gaan met overvloed, schaarste en verantwoordelijkheid voor ons gemeenschappelijke huis, de
aarde? Is zorgen voor de aarde niet hetzelfde als zorgen voor elkaar?
|